ואל אל-נמלה, 26, כותב מרפיח

ואאל, בן 26, כותב על ההתמודדותו לאחר שהוא וכל בני משפחתו נפצעו קשה מטיל. מאז הפגיעה הם לומדים לחיות בשיגרה הנוראית שכפתה עליהם המלחמה.
בבוקר ה-1 באוגוסט 2014, המכונה ״יום שישי השחור״, פגע טיל בחדר המדרגות של הבניין בו מתגורר ואאל ובני משפחתו ברפיח. הוא ברח יחד עם בני משפחתו אל מחוץ לבניין אך מספר דקות לאחר מכן טיל של מטוס ללא טייס פגע בהם ובדיירים נוספים. ואאל נפצע ואיבד את רגלו הימנית, אישתו אסראא איבדה את שתי רגליה ובנם בן השלוש איבד את רגלו. לא כל בני המשפחה שרדו: אחותו, אחיו וגיסתו של ואאל נהרגו. אחות נוספת נפצעה באורח בינוני.
ואאל עבר ארבעה בתי חולים עד שהגיע לבית החולים מקאסד במזרח ירושלים. במהלך הטיפולים עבר חמישה ניתוחים סביב קטיעת רגלו הימנית והשתלות עור רבות ברגל שמאל.
ואאל יכול לנוע בעזרת קביים ועליו לנסות ולטפל באשתו אסראא המרותקת למיטתה ובבנם הפעוט שריף בן השלוש, שרגלו השמאלית ניקטעה והושתל לו עור בידו הימנית. ואאל אשתו ובנם מקבלים טיפול שיקומי במרכז עזה. אך כהורים קטועי רגליים, המטפלים בילד קטוע רגל גם הוא, ובבית וסביבה שאינם ערוכים כלל לאנשים עם מוגבלויות החיים כרוכים במאבק וקשיים בפעולות הכי פשוטות. לכל אלו מתווספים טראומות נפשיות, התמודדות עם אובדן קרובי משפחה וקשיי פרנסה עצומים כנכים בכלכלה המתמוטטת של עזה.

 


Wael A-Namla, 26, writing from Rafah
Wael, 26, writes about his struggle after he and members of his family were badly injured by a missile. Since the injury, they have been learning to cope with the terrible reality brought upon them by the war.
On the morning of 1 August 2014, named “Black Friday”, a missile hit the staircase of the building in which Wael and his family resided in Rafah. He and his family members fled outside the building, only to be struck a few minutes later, along with other residents, by a drone missile. Wael was injured and lost his right leg; his wife Asraa lost both legs; and their three year-old son lost a foot. Not all family members survived: Wael’s sister, brother and sister in law were killed. Another sister suffered moderate injury.
Wael went through four hospitals before ending up in Maqassad Hospital in East Jerusalem. His treatments included five surgeries related to the amputation of his right leg and multiple skin grafts on his left leg.
Wael can move around on crutches, and must take care, as best as he can, of his bed-ridden wife Asraa and their three year-old child Sharif, who had his left foot severed and skin grafted on to his right arm. Wael, his wife and their son are undergoing rehab in the ALPC (Artificial limb and Polio Center). However, as parents who have lost legs having to attend to a child who has also had his foot amputated and whose home and surroundings are hardly adapted, to boot, to people with disabilities, the simplest actions in life pose serious challenges and difficulties. Add to all these psychological traumas, having to deal with bereavement and the tremendous hardships of eking out a living as disabled individuals in Gaza’s crumbling economy


وائل النملة، 26 عامًا، يكتب من رفح
يكتب وائل (26 عامًا) عن ما يواجهه بعد الإصابة. أصيب وائل بجراحٍ بالغة جرّاء القصف، هو وجميع أبناء عائلته. منذ الإصابة، يحاول أبناء العائلة أن يتعاملوا مع يوميّات حياة عصيبة فرضتها عليهم الحرب.
صباح الأوّل من آب 2014، وهو اليوم الذي يُطلق عليه اسم “الجمعة السوداء” ضربت قذيفة غرفة الدرج في المبنى الذي يعيش فيه وائل وعائلته في مدينة رفح. هرب وائل والعائلة إلى خارج المبنى، إلا أن قذيفة أطلقتها طائرة بلا طيّار نحوهم أصابتهم هم وجيرانهم. أصيب وائل وبُترت قدمه اليمنى، كما بُترت قدما زوجته إسراء، كذلك ابنهم البالغ من العمر ثلاثة أعوام بٌترت قدمه. أما أخت وائل، أخوه وزوجة أخيه فقد لقوا مصرعهم جرّاء هذه الغارة، وأصيبت أخته الأخرى بجراحٍ متوسّطة.
تنقّل وائل عبر أربع مستشفيات إلى أن وصل مستشفى المقاصد شرقيّ القدس. خلال العلاج خضع لخمس عمليّات جراحيّة متعلّقة ببتر قدمه اليُمنى وزراعة الجلد في قدمه اليسرى.
يستطيع وائل أن يتنقّل بواسطة العكاكيز، وعليه أن يحاول إعانة زوجته إسراء التي لا تستطيع مغادرة الفراش والاهتمام بابنه شريف البالغ من العمر ثلاث سنوات، الذي بُترت رجله اليُسرى وزُرع الجلد في يده اليُمنى. تتلقى عائلة وائل علاجًا تأهيليًا في مركز غزّة. إلا أن حياتهم – حياة أب وأم مبتوري الأطراف يعتنون بطفلٍ مبتور في بيئةٍ غير مجهّزة لتلبية أيّ من احتياجات ذوي المحدوديّات- تبقى محفوفة بصراعٍ يوميّ عسير ينتظرهم في كلّ تفصيلٍ صغيرٍ من تفاصيل الحياة. إلى هذا كلّه تضاف الصدمة النفسيّة، مواجهة فقدان الأقارب، وصعوبات المعيشة المدقعة ضمن الاقتصاد الغزيّ المُنهار.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers like this: