פאדי טלעת סבאח אלערגא, בן 30 כותב מרפיח

חייו של פאדי השתנו מהקצה אל הקצה בעקבות המלחמה. הוא כותב על שינויים אלו: על אי יכולתו לפרנס את משפחתו וארבעת ילדיו בעקבות הפציעה, על החששות והפחדים של הילדים בכל פעם שהם שומעים קולות פיצוץ ממצרים, על הכאבים ועל מאבקו לקבל טיפול רפואי.
ב-14 ביולי 2014, בשעה חמש בבוקר שמע פאדי שטיל נפל בקרבת ביתו. הוא ואחיו הגרים יחד יצאו מהבית לכיוון בית הוריהם הסמוך כאשר נפל טיל נוסף ליד דלת הכניסה ופגע בשבעה אנשים, כאשר פאדי נפצע קשה מכולם: שתי רגליו נקטעו, הוא נפגע במעיים, ואיבד את ראייתו בעין ימין. רסיסים חדרו לכל חלקי גופו.
לאחר הפגיעה הוא פונה בעזרת בני משפחה וחברים לבית החולים האירופאי משם הופנה לטיפול במצרים שנמשך כחודש וחצי. הטיפול הלקוי בפצעי הקטיעה אינו מאפשר לו לקבל פרוטזות, והוא נעזר בכיסא גלגלים ומקבל טיפולי פיזיותרפיה. הוא נאבק על יכולתו לעבור את הניתוח שיאפשר לו לקבל פרוטזה.

 


Fadi Tal’at Sabbah Al-Arja, 30, writing from Rafah
Fadi’s life changed radically following the war. It is those changes that he writes about: his inability to provide for his family and four children following the injury, the children’s worries and fears each time they hear explosion sounds from Egypt, the pains and his struggle to receive medical treatment.
On 14 July 2014, at 05:00, Fadi heard a missile drop near his home. He and his brothers, who lived together, left the house in the direction of the adjacent house—their parents’—when another missile fell near the entrance door, hitting seven people, and Fadi worse than the rest: both his legs were amputated, his intestines were injured, and his right eye was blinded. Shrapnel penetrated his entire body.
Following the injury, he was evacuated with the help of family members and friends to the European Hospital, from which he was referred to treatment in Egypt, which lasted around 18 months. The faulty treatment of his amputation wounds prevents him from getting artificial limbs; he moves around in a wheelchair and receives physiotherapy treatments. He is fighting to be approved for the operation that will allow him to get the prosthesis.


فادي طلعت صباح العرجا، 30 عامًا، يكتب من رفح
تغيّرت حياة فادي نهائيًا على أثر الحرب، وهو يكتب عن هذه التغييرات: عن عجزه إعالة عائلته وأربعة أبناءه على أثر الإصابة، على مخاوفه وحالة الخوف التي يعيشها الأطفال في كل مرة يسمعون فيها صوت الانفجارات حتى إن كانت آتية من خلف الحدود المصرية، عن الألم والصراع من أجل تلقّي العلاج الطبيّ.
في 14 حزيران 2014، تمام الساعة الخامسة فجرًا، سمع فادي صوت قذيفةٍ سقطت قرب بيته. خرج مع أخيه الذي يسكن معه باتجاه بيت ذويهم المجاور ثم سقطت قذيفة أخرى إلى جانب مدخل البيت وأصابت سبعة أشخاص من بينهم فادي الذي كانت أصابته ألأصعب من بين الجميع: قُطعت قدماه، أصيبت أمعاءه، وفقد قدرته على الرؤية بالعين اليمين، كما والشظايا اخترقت كلّ جسده.
بعد الإصابة، نقله أقاربه وأصدقاءه إلى المستشفى الأوروبيّ، ومن هناك نُقل للعلاج في مصر لمدّة شهر ونصف الشهر. الخلل في العلاج الذي تلقّاه لا يمكنه حتّى اليوم من تركيب أٌقدام اصطناعيّة، وهو يعتمد في حركته على كرسيّ متحرّك ويتلقّى العلاج الفيزيوثيرابي، وهو يناضل من أجل أن يخضع لعمليّة جراحيّة تمكنه من الحصول على قدمٍ اصطناعيّة.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers like this: