אני אתמודד ואנצח | I will struggle and win

Hatem Mussa Avatarאסראא אל-נמלה, בת 20, כותבת מרפיח. אסראא, בת 20, נפצעה ישירות מטיל בבוקרו של ה-1 באוגוסט 2014 ברפיח, המכונה ״יום שישי השחור״. היא ברחה מדירתה יחד עם בני משפחתה לאחר שטיל פגע בחדר המדרגות של הבניין בו הם גרים. מספר דקות לאחר מכן טיל של מטוס ללא טייס פגע בהם ובדיירים נוספים. אסראא שהיתה בחודש הרביעי להריונה סבלה מפציעות מרובות. היא הפילה את העובר, שתי רגליה נקטעו מעל הברך והיא סבלה מכוויות בגבה. לתיאור המלא בעברית > english < arabic >

לאחרונה ביקרתי במרכז עזה לפרוטזות, פגשתי שם רופא מארגון רופאים לזכויות אדם שנשלח לעזה כדי לבדוק אותי. אבי ביקש מדודתי שתבוא איתנו, אמא לא יכלה לעזוב את הבית ולהשאיר את האחים שלי החולים לבד. נסענו במונית ומשהגענו לשם פגשתי את ד”ר חוסאם, הוא היה מאוד נחמד, התחיל בכל מיני שאלות ואז ביקש את המסמכים הרפואיים שלי ומסרתי לו אותם. מזל שהצלחתי להשיג אותם בשבוע שעבר, לאחר ששלחתי את השיח’ לדבר עם המשפחה של בעלי שבסוף הסכימו לתת לו את המסמכים. ביקשתי מהשיח’ שלא ידבר בנושא שלי ושל בעלי. מופתעים? יש לי הסבר, אני מקווה.
בעלי הוא איש טוב, אתם יודעים? בינינו יש אהבת ילדות, מאז שהיינו ילדים בני 14. שהתבגרתי, באו כמה בחורים לבקש את ידי, מבניהם היה ואא’ל – בעלי. סבא שלי לא הסכים בגלל שהייתי עוד קטנה. העזתי ממש ואמרתי לסבא שאני לא אנשא בחיים לאף אחד חוץ מלואא’ל. היה לי טוב איתו, טוב מאד. אבל המלחמה שינתה הכל.
ביקשתי מהשיח’ לא לדבר בעיניני, כי אני לא רוצה לחזור עכשיו. אני רוצה לעבור את הניתוח ולקבל פרוטזות. אחרי זה אני רוצה להמשיך את הלימודים שלי, ורק אז לחזור. אני לא אהיה חלשה כמו שעזבתי את הבית, אהיה חזקה ואוכל להראות לכולם שאני אישה שלמרות כל מה שהיא עברה התמודדה וניצחה, ועדיין מסוגלת לדאוג למשפחתה ולילדיה. שנה הבאה תשמעו על הבחורה מעזה שחזרה ללימודים אחרי שאיבדה את שתי רגליה במלחמה.
הרופא סיים את הבדיקה, ודיבר באנגלית עם רופא אחר שהיה לידו. לא כל כך הבנתי משהו. אבל אני יודעת שאני חוזרת לטיפול בקרוב.

زرت مركز الأطراف الصناعيّة في غزّة مؤخرًا، التقيت هناك بطبيبٍ من منظّمة أطباء لحقوق الإنسان وكان قد أُرسل إلى غزّة من أجل معالجتي. طلبت من عمّتي أن ترافقني لأنّ أمي لم تستطع ان تغادر وتترك أخوتي المرضى في البيت وحدهم. استقلّينا سيّارة أجرة وعندما وصلنا إلى هناك التقينا بالدكتور حسام، كان لطيفًا جدًا، وقد سألني في البداية عدّة أسئلة ثم طلب منّي مستنداتي الطبيّة. قلت لهم أنّي احضرت المستندات خلال الأسبوع الماضي إذ طلبت من الشيخ أن يتحدّث مع عائلة زوجي الذين وافقوا على اعطاءه المستندات. طلبت من الشيخ أن لا يتحدّث معهم بشأن علاقتي بزوجي. هل يفاجئكم هذا؟ لديّ تفسير لذلك على ما اعتقد.

زوجي رجل طيّب، هل تعرفون؟ كنّا نحبّ بعضنا البعض منذ الطفولة، منذ كنّا في سنّ الرابعة عشر. عندما كبرت تقدّم لطلبي بعض الشبّان، ومن بينهم كان وائل – زوجي. لم يقبل جدّي ذلك لأني كنت لا أزال صغيرة السنّ. تجرّأت وقلت لجدّي أني لن أتزوّج في حياتي من أي شاب غير وائل. كنت سعيدة معه، سعيدة جدًا. ولكن الحرب غيّرت كلّ شيء.

طلبت من الشيخ ألّا يتحدّث مع عائلة زوجي بشأننا، لأني لا أريد أن أعود الآن. أريد أن أخضع لعمليّة جراحيّة وأن أركّب الرجل الاصطناعيّة. بعدها، أريد أن أكمل تعليمي، ومن ثم أعود. لن أكون ضعيفة كما كنت حين تركت البيت، سأكون قويّة وأتمكّن من أن أثبت للجميع بأن امرأة تستطيع أن تنجح رغم كل ما مرّت به، وتبقى قادرةً على تربية أولادها والاهتمام بعائلتها. في السنة القادمة ستسمعون عن الصبيّة الغزيّة التي عادت للتعليم بعد أن فقدت قدميها في الحرب.

أنهى الطبيب الفحوصات، وتحدّث مع طبيب زميل معه باللغة الانجليزيّة. لم أفهم ما قاله بشكل جيّد. لكنّي أعرف انّي سأعود للعلاج قريبًا.

I recently visited the Gaza center for artificial limbs, where I met a doctor from Physicians for Human Rights who was sent to Gaza to examine me. My father asked my aunt to accompany us, since mom couldn’t leave my diseased brothers alone in the house. We took a taxi and, once there, I met Dr. Hussam. He was very nice. He started asking all kinds of questions, and then asked to see my medical documents, which I handed over to him. Luckily, I was able to obtain them the week before, after sending the Sheikh to speak with my husband’s family, who finally agreed to give him the papers. I asked the Sheikh not to talk to them about me and my husband. Surprising? I have an explanation, I hope.

My husband is a good man, you know? We were childhood sweethearts since we were 14 year-old kids. When I grew up, a number of young men came by to ask for my hand in marriage, among them Wael, my husband. My grandfather refused, since I was still young. I mustered up courage and told my grandpa that I would never marry anyone but Wael. I felt good with him, very good. But the war changed everything.

I asked the Sheikh not to speak about my situation, because I don’t want to go back right now. I want to undergo the operation and get prostheses. After that, I would like to pursue my studies, and only then go back. I will not be weak as I was when I left the house; I will be strong and show everyone that I am a woman who has faced hardship and won despite everything she had been through, a woman who is still able to take care of her family and children. Next year, you will hear about that woman from Gaza who has gone back to school after losing both her legs in the war.

The doctor finished the examination, and spoke English with another doctor next to him. There was something I didn’t quite understand, but I know that I’m going back into treatment soon.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers like this: