אחרי המלחמה | After the War | بعد الحرب،

Osama Avatarאסאמה אלבטש, בן 31, כותב מהעיר עזה. ב-12 ביולי 2014, בשעה עשר בלילה ישב אסאמה לארוחה עם בני משפחתו המורחבת בבית דודו. לפתע נחתה הפגזה שפגעה בבית ובשלושת הבניינים הסמוכים. 18 מבני המשפחה נהרגו במקום, בהם ילדים קטנים ופעוט, ורבים נוספים נפצעו. גופו של אסאמה כוסה בהריסות ורק ראשו נותר גלוי. בבניין הסמוך היו אישתו ושני ילדיהם הקטנים, בני שנתיים ושלוש. שברי זכוכיות והריסות שנגרמו מעוצמת ההדף גרמו לפציעת טראומה בראשה של אישתו ובנו גם הוא נפגע בראשו. באירועים שונים במהלך המלחמה נהרגו 36 מבני משפחתו. לתיאור המלא בעברית > english > العربية >

יש לי ארבעה ילדים. נטרה, בת 7 וחצי, היא הבת הבכורה. היא אוהבת לשחק עם האחים שלה והילדים שבגילה. במיוחד היא אוהבת לשחק עם הבנות. הן מתחפשות לכלה, ומשחקות בכל מיני דברים של ילדות קטנות. חמזה בן 4 וחצי שנים, הוא אוהב להעיף עפיפונים קטנים עם החברים שלו ולשחק בצעצוע האהוב עליו – דחפור. מיסבאח בן 3 וחצי, מחקה את חמזה ואוהב לעשות כל מה שחמזה עושה. מוחמד הקטן ביותר, בן שנה, אוהב לשחק בצעצועים שמשמיעים קולות ורעשים.

פעם בשבוע, כל חמישי או שישי, אנחנו יוצאים לנמל. לוקחים איתנו פיצוחים ויושבים. זהו יום מאוד חשוב מבחינתי כי אנחנו משנים אווירה. אחרי המלחמה כל הזמן היינו מדוכאים ומצב הרוח לא היה משהו. ביום הזה אנחנו יוצאים להנות ומשפרים קצת את מצב הרוח.

היום הילדים מרגישים יותר טוב. מיסבאח סובל יותר, הוא עדיין מתקשה לאכול בגלל שאיבד את כל שיניו העליונות בזמן המלחמה. עכשיו הוא אוכל לאט מאוד, ולועס רק בצד אחד.

אישתי עדיין סובלת מהרסיס שיש לה בגב, מתחת לכתף. בכל פעם שהיא עושה תנוחה לא נכונה הרסיס שורט ומתחכך עם עור גבה וגורם לדימום. היא סובלת מזה הרבה ואני מחפש רופא טוב שיוכל לעזור לי להקל על סבלה. גם אם היא צריכה ניתוח אין לי בעיה העיקר שהיא תרגיש יותר טוב. אני רק מקווה שיגיע היום שבו אני, אישתי ובני נוכל לצאת מעזה ולקבל טיפול טוב, שיקל עלינו קצת את חיינו, יעשה אותם נוחים יותר ובעיקר יחזיר לנו את הבריאות.

אחרי המלחמה המצב הכלכלי והנפשי שלנו התדרדר, היום אני מקבל כל 50-60 יום משכורת של 800 שקלים וזה לא מספיק בכלל. המשכורת בקושי מספיקה לאוכל. הכסף הזה הולך תוך שבועיים. טוב שיש חברים שעוזרים. המצב נורא עד כדי כך שאם מישהו חולה אנחנו מתקשים לקנות לו תרופות ולקחת אותו לטיפול.

במצב הבריאותי שלי קשה למצוא עוד עבודה, לכן אני מסתפק במה שיש. בנוסף אני צריך להמשיך לתקן את הבית וזה גם דורש הרבה כסף. יש חור בתיקרה ואני לא מסוגל לתקן אותו, שקית אחת של מלט עולה 120 ש”ח. החלונות והדלתות שבורים והרוסים ואני לא יכול לקנות חדשים או לתקן את מה שיש. אחרי המלחמה כל מערכת החשמל שהייתה בבית נהרסה, עלה 1200 שקלים כדי להחזיר את החשמל לבית. וגם עכשיו החשמל כל הזמן נקטע, לפעמים יש חשמל ל-6 שעות ואז זה נקטע ל 8-12 שעות. הלוואי שהכל יסתדר והדברים יהיו לפחות דומים למה שהיה קודם.

لي أربعة أطفال. نطرة، وعمرها 7 سنوات ونص، وهي ابنتي البكر. وهي تحب أن تلعب مع أخوتها ومع الأولاد في سنّها. وتحب أن تلعب خاصةً مع البنات. إنهنّ يتنكّرن لعروس ويلعبن في ألعاب الصغيرات. حمزة عمره 4 سنوات ونصف، يحب أن يطيّر طيّارات ورقيّة صغيرة مع الأصدقاء ويحبّ أن يلعب في لعبته المفضّلة – جرّافة. مصباح عمره 3 سنوات ونصف، يقلّد حمزة ويحب أن يفعل كل ما يفعله. محمد هو الأصغر، عمره سنة واحدة، ويحب اللعب بالألعاب التي تصدر أصواتًا وضجيجًا.

مرة بالأسبوع، كل خميس أو جمعة، نخرج معًا إلى الميناء. نأخذ معنا مكسّرات ونجلس. بالنسبة لي هذا يوم مهم لأنه ينعش أجواء العائلة. بعد الحرب، كنّا في حالةٍ من الاحباط الدائم، نفسيّتنا لم تكن على ما يرام. في هذا اليوم نحن نخرج ونحاول تحسين مزاجنا.

اليوم، يشعر الأطفال أفضل مما كانوا يشعرون من قبل. مصباح يعاني أكثر، لا زال يستصعب الأكل لأنه فقد جميع أسنانه العلويّة في الحرب. الآن يأكل ببطئ شديد، ويستطيع أن يمضغ الأكل في جهة واحدة من فمه فقط.

زوجتي لا زالت تعاني من الشظايا في ظهرها، تحت الكتف. في كل مرة تقوم بوضعيّة غير صحيحة تنخزها الشظيّة وتحتك بجلد ظهرها فتنزف فورًا. إنها تعاني بشكلٍ كبير، وأنا أبحث عن طبيب جيّد يمكنه أن يساعدني لكيّ يخفف من معاناتها. حتى وإن كانت بحاجة لعملية جراحيّة، لا يهم، المهم أن تشعر بشكل أفضل. أنا أتمنى فقط أن يأتي يوم ونتمكن به، أنا وزوجتي وأبنائي، من الخروج من غزّة لتلقّي علاج بمستوى جيّد، لعله يسهّل علينا حياتنا، يجعلها أكثر راحةً ويعيد صحّتنا إلينا.

بعد الحرب، تدهور وضعنا المادي والنفسي، أتلقّى اليوم راتبًا يبلغ 800 شيكل كل 50-60 يومًا، وهذا لا يكفي أبدًا. الراتب لا يكاد يكفي للطعام. المال ينتهي خلال أسبوعين، الأصدقاء يساعدوننا وهذا جيّد، ولكن الوضع مزري إلى درجة أننا نستصعب أن نشتري أدوية أو نعالج أحد أفراد العائلة إذا ما مرض.

في وضعي الصحّي من الصعب أن أجد عملًا، لذلك أكتفي بما لديّ. كذلك، عليّ أن أواصل إصلاح البيت وهذا يحتاج إلى مال كثير. هناك ثغرة كبيرة في السقف ولا استطيع اصلاحها، كيس اسمنت واحد سعره 120 شيكلًا. النوافذ والأبواب مدمّرة ومكسّر، ولا أستطيع أن أشتري جديدة أو أعيد تركيب ما لدينا. خلال الحرب، دُمّرت كل شبكة الكهرباء في البيت، وكان علينا أن ندفع 1,200 شيكل لكي نعيد لبيتنا الكهرباء. والآن، عادت الكهرباء تنقطع، أحيانًا لدينا كهرباء لـ 6 ساعات، ومن ثم تنقطع لـ 8-12 ساعة. أتمنى أن تنتظم الأمور إلى حالٍ أفضل، وأن تكون أحوالنا، على الأقل، كما كانت قبل الحرب.


I have four children. Natara, seven and a half years old, is my eldest daughter. She likes to play with her brothers and kids her age. Most of all, she likes to play with other girls. They dress up as brides, and play all kinds of girlie things. Hamza, who is four and a half, likes to fly small kites with his friends and play with his favorite toy—a bulldozer. Misbah, three and a half years old, imitates Hamza and likes doing everything he does. The youngest, one year old Muhammad, likes playing with toys that make sounds and noises.

Once a week, every Thursday or Friday, we go out to the port. We take roasted seeds and nuts to snack on. It’s a change of scenery for us, which is why I consider these days very important. After the war, we were constantly depressed, and the mood was bad. On these days, we go out and have fun and improve our mood a little.

The kids are feeling better these days. Misbah suffers more; he still has a hard time eating because he lost all of his upper teeth in the war. Now he eats very slowly, chewing on one side only.

My wife still suffers from the fragment lodged in her back, under the shoulder. Whenever she assumes a bad posture, the fragment scratches and rubs against the skin of her back, causing bleeding. She has been suffering from this a lot, and I’m looking for a good doctor who would be able to help me alleviate her pain. Even if she requires surgery, I don’t have a problem with that, as long as she ends up feeling better. I just hope that the day comes where I, my wife and son can get out of Gaza to receive good treatment that would make life a bit easier for us, more comfortable, and mainly allow us to regain our health.

After the war, our financial and mental situation deteriorated. Today, I am paid a salary of 800 shekels every 50-60 days, which is nowhere near enough. It barely covers food. This money is gone within two weeks. Luckily, there are friends who help. The situation is so bad that if someone falls ill, it’s hard for us to buy him medicine and take him for treatment.

Finding another job in my state of health is hard, and so I content myself with what we have. Moreover, I have to continue repairing the house, which also requires a lot of money. There is a hole in the ceiling that I can’t repair, and one sack of mortar costs 120 shekels. The windows and doors are broken and ruined, and I can’t buy new ones or fix the ones we have. After the war, the entire electricity system in the house was destroyed, and restoring the power supply to the house cost 1,200 shekels. Even now, the power supply gets constantly interrupted. Sometimes we have electricity for six hours, then 8-12 hours of outage. My wish is that everything will work out and that things will at least go back to the way they were before.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers like this: