יום חמישי, שמונה בערב, טיל בחצר הבית | Thursday, eight in the evening, a rocket in the yard

Bonfire in the ruins
Mansour Avatarמנסור עוד ח’ליל ע’בן, בן 51, כותב מבית להיא. ב-17 ביולי 2014, ביום חמישי בשעה שמונה בערב, ישב מנסור עם משפחתו בחצר ביתו לאכול את ארוחת האיפטאר שלאחר הצום בחודש הרמדאן. מיד לאחר שסיימו את הארוחה נפל טיל “אזהרה”, על בית סמוך. כל בני המשפחה נכנסו לתוך הבית, אך מנסור נשאר בחצר ונפגע מהטיל הנוסף. מנסור נישא על ידי שכניו אל האמבולנס שלא הצליח להתקרב לביתו. בבית החולים שיפאא, קטעו את רגלו השמאלית מהירך, ואת ידו השמאלית מהמרפק וטופלה פציעתו בחזה. לתיאור המלא בעברית > english > العربية >


מנסור, בן 51, כותב על התמודדותו עם הקטיעות שעבר, ועם השיקום הארוך והמורכב. הרצון שלו לשוב ולהתפרנס מעבודתו כעגלון נראה עתה רחוק וקשה להגשמה.
ב-17 ביולי 2014, ביום חמישי בשעה שמונה בערב, ישב מנסור עם משפחתו בחצר ביתו לאכול את ארוחת האיפטאר שלאחר הצום בחודש הרמדאן. מיד לאחר שסיימו את הארוחה נפל טיל “אזהרה”, על בית סמוך. כל בני המשפחה נכנסו לתוך הבית, אך מנסור נשאר בחצר ונפגע מהטיל הנוסף.
מנסור נישא על ידי שכניו אל האמבולנס שלא הצליח להתקרב לביתו. בבית החולים שיפאא, קטעו את רגלו השמאלית מהירך, ואת ידו השמאלית מהמרפק וטופלה פציעתו בחזה. לאחר מכן הועבר מנסור לבית החולים סנט ג’וזף במזרח ירושלים ומשם הופנה לבית החולים השיקומי בבית ג’אלא.
בסוף דצמבר, לאחר שקיבל פרוטזה הוחזר מנסור לרצועת עזה. ואולם, השיקום הארוך והמורכב, הפציעות המרובות והעיכובים בטיפול המיטבי הובילו לכך שפצעי הקטיעה לא הגלידו באופן הרצוי. כיום מעוניינים הרופאים לפתוח את הפצעים באופן שיאפשר הגלדתם מחדש. עם הפצעים הפיסיים נפתחים פעם אחר פעם גם אלו הנפשיים.
לפני הפציעה עבד מנסור כרוכל עם חמור ועגלה. הוא מספר שכל הזמן דאג שמא החמור יפגע בהפגזות שכן בלי החמור הוא אינו יכול לפרנס את משפחתו ולספק מזון לילדיו. הדבר הראשון שעשה לאחר שנפגע מהטיל, היה להסתכל על החמור ולשמוח שהוא לא ניפגע. כך, חשב, יוכל בעתיד לשוב ולפרנס את משפחתו.


Mansour Awad Khalil, 51, writing from Beit Lahiya
Mansour, 51, writes about his struggle with the amputations he underwent and with the long, complex rehabilitation process. His wish to go back to making a living as a donkey cart driver now seems remote and hard to attain.
On 17 July 2014, on a Thursday at 20:00, Mansour sat in his home yard with his family to eat the fast-breaking Iftar meal during the month of the Ramadan. Immediately after they had finished their meal, a “warning” missile fell on a neighboring house. The entire family went back inside, except for Mansour, who remained in the yard, where he was hit by the second missile.
Mansour was carried by neighbors to the ambulance, which was unable to access his house directly. At Shifa Hospital, his left leg was amputated from the thigh down, his left arm from the elbow, and his chest wound was treated. Mansour was then transferred the St. Joseph Hospital in East Jerusalem, and was referred from there to the Bethlehem Arab Society for Rehabilitation in Beit Jala.
At the end of December, after being fitted with an artificial limb, Mansour was returned to the Gaza Strip. However, the long and complex rehab, the multiple injuries and the delays in optimal treatment resulted in the amputation wounds not cicatrizing properly. The doctors now want to open the wounds in order to allow them to re-cicatrize. And every time physical wounds are re-opened, so are the mental wounds.
Before his injury, Mansour worked as a peddler with donkey and cart. He says he had always worried that the donkey might get hurt in the bombings, as without the donkey he would be unable to provide for his family and put food on the table for his children. The first thing he did after being hit by the missile was to look at the donkey and rejoice that it had not been hit. Thus, he thought, he would be able to provide for his family again in the future.


منصور عوض خليل غبن، 51 عامًا، يكتب من بيت لاهيا
يبلغ منصور من العمر 51 عامًا، وهو يكتب عن مواجهته للبتر، وعن المسار التأهيليّ الطويل والمركّب. لكنّ إرادته بأن يعود للاسترزاق من عمله كسائق عربة، تبدو بعيدةً عن التحقق.
في 17 تمّوز 2014، يوم الخميس الساعة الثامنة مساءً جلس منصور مع عائلته في باحة بيته لتناول الافطار الرمضانيّ بعد نهارٍ طويلٍ من الصيام. لحظات بعد أن انتهوا من تناول الوجبة سقطت قذيفة “تنبيه” على البيت المجاور لبيتهم. دخل أبناء العائلة كلّهم إلى داخل البيت، ووحده منصور بقي في باحة البيت وأصيب بالقذيفة التي تلت الأولى.
اضطر الجيران إلى حمل منصور إلى سيارة الاسعاف، إذ أنها لم تستطع التقدّم إلى موقع القصف. في مستشفى الشفاء بُترت قدمه اليُسرى من عند الفخذ، ويده اليُسرى من عند الكوع ثم عالجوا إصابته بالصدر. بعد ذلك، نُقل منصور إلى مستشفى سان جوزيف في شرقيّ القدس، ومن هناك نُقل إلى المستشفى التأهيلي في بيت جالا.
نهاية كانون أوّل، بعد أن حصل على قدمٍ اصطناعيّة، عاد منصور إلى قطاع غزّة. عملية التأهيل طويلة ومركّبة، إصابات كثيرة ومماطلات كثيرة في العلاج وقد أدّى كل هذا إلى ألا تلتئم جراح البتر بالشكل المطلوب. في هذه الفترة، قرر الأطباء فتح الجراح بشكلٍ يمكّنها من الالتئام على وجهٍ أفضل. مع الجراح الجسديّة تنفتح الجراح النفسيّة من جديد.
قبل الإصابة، عمل منصور كتاجر متجوّل على حمارٍ وعربة. يحكي منصور أن همّه الأساسيّ كان ألا يُصاب الحمار بالقصف، حيث أنه من دون الحمار لا يستطيع أن يعيل عائلته ويوفّر الطعام لأطفاله. أول ما فعله منصور بعد الإصابة، كان أن نظر إلى الحمار وفرح بأنه لم يصب بأذى. هكذا، فكّر منصور، يُمكنه أن يستمر بإعالة أطفاله في المستقبل.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers like this: