קטוע ברחובות הרוסים | مبتور في شوارع مهدّمة | An amputee walking on demolished streets

hatemMousa

Hatem Mussa Avatarחאתם מוסא, בן 40, כותב מהעיר עזה. בבוקר ה-13 באוגוסט 2014 יצאו חאתם, עיתונאי, צלם סוכנות הידיעות איי.פי., לאזור בו נאספו נפלים של טילים. לפתע הופגז האזור וגרם לפיצוץ חלק מהנפלים. חאתם שעמד במרחק מה משאר החבורה ניצל בעוד כל עמיתיו נהרגו במקום. הוא המשיך לצלם את הפיצוצים עד שרסיס פגע ברגלו והוא נפל. רסיס נוסף פצע את ידו המושטת ומצלמתו נשברה. חאתם מאמין שהצילום הוא שהציל את חייו כי היד שהחזיקה את המצלמה מנעה פגיעה בראשו. לתיאור המלא בעברית > english < arabic >

אני חאתם מוסא, בן 40, נשוי ואב לארבעה ילדים; מחמוד, למיא, אוסמה, ועומר. נפצעתי במלחמה האחרונה בקיץ באחת ההפגזות והרגל הימנית שלי נקטעה. לאחר הפציעה נשארתי חודש ועשרים ימים מחוסר הכרה, העצם של ברך שמאל שלי התפוררה. עד היום אני מרגיש כאבים עזים ומתמשכים למרות הטיפולים שאני מקבל. בנוסף לכך נפצעתי בבטן.
ההתמודדות עם הקטיעה של הרגל היא קשה מאד. חיי השתנו מאוד לאחר הפציעה. קשה לי ללכת ברחובות כי הםהרוסים ומלאים בבורות,וגם לא קל ללכת עם קביים.לפני הפציעה גרתי בקומה השישית, לאחר מכן נאלצנו לעבור לדירת קרקע. ברוך השם שיש לי את אשתי וילדי שעוזרים לי להתמודד עם הקשיים הפיזיים והנפשיים.
התחביב שלי הוא הצילום, ואני עובד כצלם בסוכנותAP . אני אוהב את זה מאד. לפני הפציעה הייתי מצלם כל מקרה ואירוע, די אהבתי לצלם את הים, אבל גם צילמתי מלחמות.המצלמה הייתה לי כעיניים,צילמתי את כל אשר ראיתי . כלום לא היה עוצר אותי מלצלם. אפילו במלחמה כשנפצעתי ברגל ונפלתי המשכתי לצלם.המצלמה הצילה אותי, כאשר הרסיסים והיריות עפו לכיוון הפנים שלי, המצלמה ספגהאותם והצילה את חיי.
בקרוב יש לי בדיקות בבית החולים הדסה בירושלים, יבדקו את הבטן ורגל שמאל, בהתאם לכך יחליטו הרופאים אם יש צורך בניתוח או לא. יבדקו לי גם אתהפרוטזה שהרכיבו לי אותה כניסיון לרגל ימין, הם אמורים לבדוק אם היא מתאימה או שאני צריך אחרת.
התור שלי נקבע לשעה תשע בבוקר, על מנת להגיע בזמן אני צריך לצאת ממש מוקדם, המנהל שלי בסוכנות החדשות צריך לדאוג לי להיתר מעבר ממחסום ארז, כי רק בעזרתו אני ואשתי שתלווה אותי נוכל לעבור את המחסום.
החיים שלי הפכו להיות משעממים; לרוב אין לי מה לעשות, כשאני נמצא בבית, אני הולך ויושב על שפת הים. אני משתוקק לסיים עם הטיפולים ולחזור לצלם שוב; לא אוכל לחיות בלי זה, מרגיש שמשהו חסר לי.אבל אני יודעשיהיה לי קשה בגלל השיווי משקל,יהיה קשה להחזיק את המצלמה בזווית הרצויה והנכונה.


I am Hatem Mussa, 40 years old, married and father of four: Mahmoud, Lamia, Osama and Omar. I was injured in the most recent war last summer in one of the bombardments, and my right leg was amputated. Following the injury, I remained unconscious for fifty days. My left knee bone was shattered. To this day, I feel excruciating, enduring pain despite the treatments I receive. In addition, I was also injured in the abdomen.

Dealing with the amputation of the leg is very hard. My life has greatly changed since the injury. Walking on the streets is no easy task for me, as they are in ruins and full of potholes, nor is it easy to walk using crutches. Before the injury, I lived on the sixth floor; afterwards, we had to move to a ground-floor apartment. Thank God I have my wife and children to help me cope with the physical and psychological hardships.

My hobby is photography, and I work as a photographer for the AP agency. I absolutely love it. Before the injury, I would shoot every incident and event, I quite liked taking pictures of the sea, but I also photographed wars. The camera was like a set of eyes to me—I captured everything I saw. There was nothing to stop me from taking pictures. Even when my leg was hit in the war and I fell, even then I went on shooting photos. The camera saved me: When the shrapnel and shots flew towards my face, the camera absorbed them and saved my life.

I am scheduled for examinations soon at Hadassah Hospital in Jerusalem. They will look at my abdomen and left leg, and the doctors will decide accordingly whether surgery is needed or not. They will also examine the prosthesis they had my right leg fitted with to try out, in order to check whether it’s right or whether I need another.
My appointment is scheduled for 09:00 a.m. To get there on time, I have to leave real early. My boss at the news agency has to arrange an exit permit for me through Erez Checkpoint, without which I and my wife who will be accompanying me will not be able to get through the checkpoint.

My life has become boring. Most of the time I have nothing to do, when I am home, I go and sit at the shore. I am dying to end the treatments and go back to shooting photos again. I couldn’t live without it; it just feels like there’s something missing. But I know it will be hard because of the physical balance problem—it will be hard to hold the camera at the desired and correct angle.


حاتم
أنا حاتم موسى، 40 عامًا، متزوّج وأب لأربعة أطفال؛ محمّد، لمياء، أسامة وعمر. أصبت في الحرب الأخيرة في الصيف إثر واحدةٍ من الغارات وبُترت ساقي اليُمنى. بعد الإصابة بقيت شهرًا وعشرين يومًا فاقدًا للوعي، وعظمة ركبتي اليُسرى طُحنت. لا زلت أشعر بأوجاعٍ رهيبة ومتواصلة حتى يومنا هذا، رغم العلاج الذي اتلقّاه. كذلك أصبت في البطن.
مواجهتي لبتر ساقي كانت مواجهة صعبة جدًا. حياتي تغيّرت كثيرًا بعد الإصابة. يصعب عليّ المشي في شوارع مدمّرة مليئة بالحُفر، وليس سهلًا عليّ المشي باستخدام العكاكيز. قبل الإصابة كنت أسكن في الطابق السادس، بعدها اضطررنا للانتقال إلى بيتٍ أرضيّ. الحمد لله على زوجتي وأولادي الذي يساعدونني على مواجهة الصعوبات الجسديّة والنفسيّة.
هوايتي التصوير، وكنت أعمل مصوّرًا لوكالة APللأنباء. أحب التصوير جدًا. قبل إصابتي كنت أصوّر كل واقعةٍ وحدث. كنت أحب تصوير البحر، لكنّي صوّرت الحروب أيضًا. كانت الكاميرا بمثابة عين لي، صوّرت كل ما رأيته. لم يمنعني شيء عن التصوير. حتّى في الحرب لحظة الإصابة، حين سقطت أرضًا بقيت أصوّر. أنقذتني الكاميرا، عندما طارت الشظايا باتجاه وجهي، اخترقت المعادن الكاميرا بدلًا من وجهي، هكذا أنقذت الكاميرا حياتي.
لديّ قريبًا فحوصات طبيّة في مستشفى هاداسا في القدس، سيفحصون بطني ورجلي اليُسرى. بناءً على ذلك سيقرر الأطباء إن كنت بحاجة لعمليّة جراحيّة أم لا. كذلك سيجرون فحصًا للرجل الاصطناعيّة التي ثبّتوها لي كتجربة لقدمي اليُمنى، أرادوا أن يعرفوا إن كان هذا النوع من الأطراف الصناعيّة يلائمني أم أني احتاج نوعًا آخر منها.
حددوا لي موعد الفحص تمام التاسعة صباحًا، حتى أصل في الزمن المحدد كان عليّ أن أخرج قبل الفجر، كان على مديري في وكالة الانباء أن يهتم باستصدار تصريح دخولٍ عبر حاجز إيريز، فقط بواسطته يمكننا، أنا وزوجتي التي سترافقني، أن نعبر الحاجز.
تحوّلت حياتي إلى حياة مملة؛ غالبًا، ليس لديّ ما أفعله عندما أكون في البيت. أذهب وأجلس على شاطئ البحر. أريد أن أنهي العلاجات وأعود للتصوير ثانيةً؛ لا أستطيع العيش من دون التصوير. وأشعر دون التصوير أن أفقد جزءًا منّي. أعرف أنها ستكون مهمةً صعبة، لأني سأستصعب حمل الكاميرا بالزاوية الصحيحة بسبب فقداني للتوازن.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers like this: