להיות ילד קטוע בעזה | To be an amputated child in Gaza | أن تكون طفلًا مبتور القدم في غزّة

waelNamla

waelואאל אל-נמלה, בן 26, מרפיח. בבוקר ה-1 באוגוסט 2014, המכונה “יום שישי השחור”, פגע טיל בחדר המדרגות של הבניין בו מתגורר ואאל ובני משפחתו ברפיח. הוא ברח יחד עם בני משפחתו אל מחוץ לבניין אך מספר דקות לאחר מכן טיל של מטוס ללא טייס פגע בהם ובדיירים נוספים. ואאל נפצע ואיבד את רגלו הימנית, אישתו אסראא איבדה את שתי רגליה ובנם בן השלוש איבד את רגלו. לא כל בני המשפחה שרדו: אחותו, אחיו וגיסתו של ואאל נהרגו. אחות נוספת נפצעה באורח בינוני. לתיאור המלא בעברית > english < arabic >

אני רוצה לספר לכם על הילד שלי, הבן הבכור שלי – שריף בן השלוש וחצי, שהכי כואב לי עליו. שריף נפצע יחד איתי. עינו השמאלית נפגעה ורגלו נקטעה. מכל בני המשפחה, לו הכי קשה. מאז שהוא התחיל לנסות ללכת ככל הילדים בגילו, הוא התחיל לחוש את השלכות הפציעה וזה התחיל להשפיע עליו.

אחרי המלחמה והפציעה, שריף השתנה, הוא רואה ילדים משחקים בשכונה ולא מסוגל לשחק איתם. הילדים בגילו מבקשים לשחק איתו אבל הוא לא מסכים ומתעצבן כי הוא לא יכול, הילדים התחילו לפחד ממנו ולהתרחק. אני מתבונן בו וקשה לי עליו, רואה אותו הופך לילד אלים ובעיקר עצבני ואני לא יכול לעשות כלום. הוא גם מרבה לשבור דברים בבית, הוא שבר למשל את הצעצועים שלו ושל אחותו, אבל עדיין, אנשים מאוד אוהבים ומחבבים אותו. הוא הכי מחובר לסבא שלו הקשר שלהם מאוד חזק.

בזמן המלחמה וכל ההפגזות היה מאוד קשה להסביר לו את המצב ומה שקורה מסביב. כדי להרגיע אותו הייתי אומר לו: “ילדי/מתוק שלי, הם רק פוגעים בשטחים פתוחים ומסוימים, אנחנו לא קשורים, הם לא יפגעו בנו, זה לא יגיע אלינו” אבל זה כן הגיע.

שריף עדיין מאוד מפוחד ומבוהל, בכל פעם שהוא שומע רעש של מטוס הוא רץ לחדר וסוגר את הדלת או מתחבא מתחת לשולחן. הוא לא מוכן לישון לבד, היום הוא ישן רק במיטה של סבא וסבתא שלו; אפילו לידי, הוא כבר לא מסכים לישון.

שריף זוחל כאשר הוא רוצה לעבור ממקום למקום או לעלות במדרגות, ורוב הזמן מתלונן על המצב שלו. הוא חוזר ושואל אותי תמיד “אבא למה זה קרה לי? למה הרגל שלי נקטעה והרגל של ילדים אחרים לא? למה רק אני?”. קשה לי מאד עם זה, קשה להסביר. אני תמיד עונה לו: “ילד מתוק שלי, זה הגורל שלך, כתוב מלמעלה”. הוא גם מתלונן על העין שלו, לפעמים הוא מתעורר באמצע הלילה בוכה על כך שהוא לא מסוגל לראות בעינו השמאלית ושואל בבכי “למה אני לא רואה?”

שריף, בני, סיים את הטיפול הרפואי לפני כשלושה חודשים, עם זאת אנחנו עדיין מחכים לפרוטזה כדי שהוא יוכל לחזור ללכת ולהתחיל להתאקלם ולהשתלב עם בני גילו. מבחינה רפואית לא ניתן לטפל בעין שלו בזמן הקרוב, עלינו לחכות עד שהוא יגיע לגיל 13, רק אז יוכל לעבור ניתוח.


I would like to talk about my eldest son—three and a half year-old Sharif—whose predicament pains me the most. Sharif was injured alongside me. His left eye was hurt, and his foot was amputated. Of all our family members, he has it the hardest. The minute he tried to walk, like all children his age, the implications of his injury had struck him in their full horrible meaning.

Following the war and the injury, Sharif has changed. He sees children playing in the neighborhood, and can’t bring himself to play with them. Kids his age ask to play with him, but he declines, irritated that he can’t, and the kids have started to grow afraid of him and stay away. I look at him and feel bad for him; I see him turning into a violent and mainly irritable child, and there’s nothing I can do. In addition, he frequently breaks stuff at home. For example, he broke his own toys and his sister’s. However, people still love him and are fond of him. His best connection is with his grandfather; they have a very strong bond.During the war and all the bombardments, it was very hard to explain the situation and everything that was going on around us to him. To reassure him, I would tell him: “My sweet child, they are only targeting specific open areas, it has got nothing to do with us, they won’t hurt us, it will not reach us”, but it did.

Sharif is still very scared and terrified. Every time he hears aircraft noise, he runs off to his room and locks the door or hides under a table. He refuses to sleep alone, sleeping only in his grandparents’ bed these days. He won’t even agree to sleep beside me any longer.

Sharif crawls when he wants to move around or climb stairs, and complains about his situation most of the time. He keeps asking me, “Dad, why did this happen to me? Why was my leg amputated while other kids didn’t have theirs amputated? Why just me?” I have a very hard time with this, it’s hard to explain. I always answer him: “My sweet child, this in your destiny, it is written from above”. He also complains about his eye. Sometimes he wakes up in the middle of the night crying because he cannot see through his left eye, and asks in tears, “Why can’t I see?”

My son Sharif finished his medical treatment about three months ago, but we are still waiting for a prosthesis so that he can go back to walking and start acclimating and mixing with children his age. Medically, his eye cannot be treated any time soon; we have to wait till he is 13—only then will he be able to undergo surgery.


أريد أن أحكي عن شريف، ابني البكر البالغ من العمر ثلاث سنوات ونصف. حالته هي أكثر ما يؤلمني. أصيب شريف معي. عينه اليُسرى أصيبت، وبُترت ساقه. حالة شريف هي أصعب حالة من بين كلّ أفراد العائلة. منذ بدأ الطفل يحاول المشي، مثل كل الأطفال في جيله، بدأ يشعر بتأثير الإصابة عليه، وقد بدأ هذا الشعور يؤثّر على نفسيّة الطفل.

بعد الحرب والإصابة، تغيّر الطفل كليًا. إنه يرى الأطفال يلعبون في الحارة بينما هو لا يستطيع اللعب معهم. الأطفال في سنّه يريدون اللعب معه، لكنه لا يقبل دعوتهم ويغضب لأنه لا يستيطع أن ينضم إليهم، فبدأ الأطفال يخافون منه ويبتعدون عنه. أراقبه، ويؤلمني وضعه. أراه يتحوّل إلى طفلٍ عنيفٍ وعصبيٍ وأنا لا أستطيع أن أحول دون ذلك. كثيرًا ما يكسر أغراضًا في البيت، يكسر ألعابه وألعاب اخته. ومع هذا، لا زال الناس يحبّونه ويستلطفونه، وهو متعلّق بجدّه كثيرًا، علاقتهم قويّة جدًا.

في وقت الحرب، في ظروف القصف والتدمير، كان من الصعب جدًا أن أشرح له ما يدور حولنا. وكنت، حتّى أهدئ من روعه، أقول له: “بابا، حبيبي، هنّي بضربوا بمناطق مفتوحة ومحددة، احنا مالناش علاقة، مش راح يضربوا علينا، مش راح يوصلنا…” لكنّه وصل. لا زال شريف يعيش حالة من الخوف والرعب، في كل مرة يسمع فيها ضجيج الطائرات يركض إلى الغرفة ويغلق الباب خلفه أو يختبئ تحت الطاولة. لا يقبل أن ينام وحيدًا، لا يقبل أن ينام إلا في سرير جدّه وجدّته؛ حتّى إلى جانبي لا يقبل.

يحبو شريف لكي يتنقّل من مكانٍ لآخر أو يصعد الدرج، وغالبًا ما يشكو حالته. يعود ويسألني دائمًا: “بابا، ليش هيك صارلي؟ ليش رجلي انقطعت ورجلين الولاد الباقين لا؟ ليش بس أنا؟” هذا صعب جدًا، يصعب عليّ الشرح. أجيبه دائمًا: “هذا قدرك يا حبيبي، هذا المكتوب من فوق”. وهو يشكو كذلك من عينه، يستيقظ أحيانًا من النوم في ساعات الليل ويبكي لأنه لا يستطيع أن يرى بعينه اليُسرى، ويسأل باكيًا: “لماذا لا أرى؟”.

أنهى ابني شريف العلاج الطبّي قبل ثلاثة شهور، ومع ذلك فلا زلنا ننتظر طرفاً صناعيّاً من أجل أن يعود ليمشي على قدميه ويبدأ بالتأقلم والاندماج مع أبناء جيله. طبيّاً، لا يمكن معالجة عينه في الوقت القريب، علينا أن ننتظر إلى أن يصبح عمره 13 عامًا، فقط حينها يمكنه أن يخضع لعمليّة جراحيّة.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers like this: