הבית בער באש | The house was on fire | احترق المنزل

fadi

Fadi Avatarפאדי טלעת סבאח אלערגא, בן 30 כותב מרפיח. ב-14 ביולי 2014, בשעה חמש בבוקר שמע פאדי, בן 30, שטיל נפל בקרבת ביתו. הוא ואחיו הגרים יחד יצאו מהבית לכיוון בית הוריהם הסמוך כאשר נפל טיל נוסף ליד דלת הכניסה ופגע בשבעה אנשים, כאשר פאדי נפצע קשה מכולם: שתי רגליו נקטעו, הוא נפגע במעיים, ואיבד את ראייתו בעין ימין. רסיסים חדרו לכל חלקי גופו. לתיאור המלא בעברית > english < arabic >

אני בן 30, יש לי ארבעה ילדים. שני בנים עבדאללה בן 7,ומחמד בן 6, ושתי בנות פרח בת 3, וחאלא בת שנה וחצי. המלחמה האחרונה בעזה שינתה לי ולמשפחה שלי את החיים. אני נמצא במצוקה נפשית, כלכלית ובריאותית.
נפצעתי בבוקר יום 14.7.14,זה היה בחודש הרמדאן וזה היה יום מאוד קשה, הפצצות של טנקים מצד אחד והפגזות מצד אחר. אני ושש אחיותיי היינו בבית ההורים שנמצא ליד הגבול המצרי, ליד שדה התעופה. אשתי וארבעת הילדים שלי היו בבית שלנו מול בית ההורים. השעה הייתה 5 לפנות בוקר, כולנו היינו ערים, לא יכולנו לישון באותם ימים מרוב פחד. אני לא יודע מה בדיוק קרה, פתאום מצאתי את עצמי זרוק על הרצפה פצוע קשה אך למרות זאת בהכרה מלאה. הבית בער באש, ראיתי את האחים שלי ואת אימא שוכביםעל הרצפה. כל מי שהיה בבית נפגע ודימם.

השכנים והחברים התקשרו שוב ושוב לאמבולנס וניסו להזעיק עזרה אך האמבולנסיםחששו להיכנס לאזור שלנו. כולם היו בטוחים שאני מת,שמעתי אותם אומרים: “שהיד, שהיד”. לקח לאמבולנס רבע שעה להגיע. הם לקחו את כל המשפחה, שמונה נפשות באמבולנס אחד, זרקו אותנו אחד מעל השני.

כשהגעתי לבית חולים, שמעתי אותם שוב אומרים “שהיד שהיד”. מרוב פחד שישימו אותי במקרר המתים ניסיתי לצעוק, להגיד משהו, אך כמעט ולא שמעו אותי. במקרה אחד הרופאים הצליח לזהות שאני חי וצעק בקול רם:”הוא חי”. כשרופא אחרהביט בי הוא נראה כל כך המום מכך שאני עודבחיים. הרגליים הקטועות שלי, הבטן הפתוחה,המעיים שבחוץ, הידיים השרוטות, הגוף והבגדים השרופים, כולם הצביעו על כך שאני מת.

מרוב שהיו נפגעיםבאותו יום, הרופאים התקשו לזהות מי בחיים ומי לא. זה היה יום מאוד קשה. שמו הרבה פצועים שהגיעו לבית חולים במקרר המתים למרות שהיה להם אולי סיכוי לחיות.אני הייתי מודע למה שהתרחש מסביבי בבית חולים, שמעתי קולות וצעקות.

הפנו אותי לבית חולים אחר, בית חולים האירופאי, הייתי שם 12 שעות בניתוח. כשההורים שלי שאלו את הרופא לגבי מצבי, הוא ענה להם “תתפללו בשבילו שימות שהיד, איך הוא יחיה במצב הזה?”. אבל, אלוהים רצה שאחיה!


My name is Fadi. I am a 30 year-old father of four kids: two boys—Abdullah aged 7 and Mohammed aged 6—and two girls—three-year old Farah and 18 months-old Hala. The last war in Gaza turned life upside down for me and my family. I am distressed mentally, financially and health-wise.

My Injury
I was injured on the morning of 14 July 2014. It was the Ramadan and an extremely difficult day, with tank fire coming in from one side and bombardments from the other. I and my six sisters were at our parents’ house located close to the Egyptian border, next to the airport. My wife and four children were at our home across from my parents’ place. It was 05:00 a.m., we were all awake, being unable to sleep in those days, we were so scared. I don’t know what exactly happened. All of a sudden, I found myself flung on the floor, badly hurt, yet fully conscious. The house was on fire, I saw my brothers and mother lying on the floor. Everyone who had been in the house was injured and bleeding.

Neighbors and friends were constantly trying to call an ambulance and get help, but the ambulance teams were afraid to enter our area. Everyone took me for dead. I heard them say “Shaheed, Shaheed” [martyr]. The ambulance took a quarter of an hour to arrive. They took the entire family, eight people in one ambulance, dumping us on top of each other.

When I got to the hospital, again I heard them saying “Shaheed, Shaheed”. Terrified as I was that they might put me in the morgue refrigerator, I tried shouting, saying something, but I was barely audible. By chance, one of the doctors realized that I was alive and cried out aloud, “He’s alive”. When another doctor looked at me, he seemed utterly shocked that I was still alive. My amputated legs, the open abdomen, the bowels hanging out, the scratched hands, the burned body and clothes, all seemed to indicate that I was dead.

There were so many casualties that day, that the doctors had a hard time telling apart the living from the dead. It was a very hard day. Many injured people who arrived at the hospital were placed in the morgue refrigerator although they may have had some chance to make it. I was aware of what was going on around me in the hospital; I heard voices and shouts.
I was referred to another hospital, the European Hospital, were I underwent 12 hours of surgery. When my parents inquired about my condition, the doctor told them, “Pray for him to die as a Shaheed; how can he possibly live in this condition?” And yet, God wanted me to live!


فادي- الإصابة

اسمي فادي، عمري 30 عامًا ولي أربعة أطفال. عبد الله وعمره 7 سنوات، محمّد 6 سنوات، فرح 3 سنوات وحلا سنة ونصف السنة. الحرب الأخير على غزّة غيّرت حياتي وحياة عائلتي كلّها، وأنا في ضائقةٍ نفسيّة، اقتصاديّة وصحيّة.

أصبت صباح يوم 14 تمّوز 2014، كان ذلك أوّل أيّام الاجتياح البرّي، بداية رمضان. كان يومًا صعبًا للغاية، قصف مدافع الدبّابات من جهة، والقصف الجويّ من جهة أخرى. أنا وأخواتي الستّ كنّا في بيت أهلي القريب من الحدود المصريّة، بمحاذاة المطار. زوجتي وأولادي الأربعة كانوا في بيتنا المقابل لبيت أهلي. كانت الساعة الخامسة فجرًا، وكنّا مستيقظين، لم نتمكن من النوم في تلك الأيّام من شدّة الرعب. لا أعرف ما الذي حصل تحديدًا، فجأة وجدت نفسي ملقى أرضًا، بوعيٍ كاملٍ رغم إصابتي البالغة. كان البيت يشتعل بالنار، وأمي وأخوتي مطروحين أرضًا. كل من كان في البيت أصيب ونزف.

حاول الأصدقاء والجيران الاتصال بالاسعاف مرةً تلو الأخرة، حاولوا أن يطلبوا النجدة بهلعٍ، لكنّ سيّارات الاسعاف خافت الدخول إلى المنطقة. كان الجميع متأكدًا من أنني ميّت، سمعتهم ينادون: “شهيد، شهيد!”. وصلت سيّارة الاسعاف بعد ربع السّاعة. أخذوا كلّ أبناء العائلة، ثماني أشخاص في سيارةٍ واحدة، ألقوا بنا واحدًا فوق الآخر.

عندما وصلت المستشفى سمعتهم ينادون مرةً أخرى: “شهيد، شهيد”. ومن خوفي أن يدخلوني إلى برّاد الموتى، حاولت أن أصرخ، أن أقول شيئًا، ولكنهم لم يسمعوني. ثم انتبه أحد الأطباء إلى أنني حيّ وصرخ بصوتٍ عالٍ: “عايش”. حين نظر الطبيب الآخر إليّ كان مصدومًا من أني لا أزال على قيد الحياة. كانت سيقاني مقطّعة، بطني مفتوح، أمعاءي خارج جسدي، يداي مشوهة، جسدي وملابسي محروقة، وكان في ذلك دلالة كافية إلى أنني ميّت.

من كثرة الإصابات في ذلك اليوم، استصعب الأطبّاء أن يميّزوا من بقي على قيد الحياة عن من توفّى. كان يومًا صعبًا للغاية. أدخلوا الكثير من المصابين الذين وصلوا المستشفى إلى برّاد الموتى رغم أن بعضهم كانت لديه احتمالات في العيش. كنت أعرف ما الذي يدور حولي في المستشفى، كنت أسمع الأصوات والصراخ.

نقلوني إلى مستشفى آخر، المستشفى الأوروبي، وخضعت هناك لعمليّة جراحيّة مدّتها 12 ساعةً. عندما سأل أهلي الطبيب عن وضعي قال لهم: “صلّوا إنه يموت شهيد، كيف بده يعيش هيك؟”.. لكنّ الله أراد لي أن أعيش.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

%d bloggers like this: